Έξις..δευτέρα φύσις

Σεπτέμβρης 1983

'Ενα παιδικό χεράκι τρέμει αμήχανα και φοβισμένα μέσα στα γεμάτα στοργή χέρια της υπερήφανης μαμάς.Η μεγάλη σιδερένια πόρτα ανοίγει ,αφήνοντας ένα χαρακτηριστικό τρίξιμο.Στα αυτιά της γεμάτης περιέργειας μικρής όμως το τρίξιμο μεταφράστηκε σαν βρυχηθμός πληγωμένου ζώου.Ήταν εμφανές ότι είχε χρόνια να λαδωθεί και ότι είχε ανοιγοκλείσει τόσες φορές που πλέον το έκανε βαριεστημένα και μηχανικά.Δεν ήταν κήπος αυτό που ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια της, δεν έμοιαζε καν με την αυλή στο σπίτι της γιαγιάς.Μερικά γερασμένα δέντρα τριγύρω, στρωμμένο χαλίκι σποραδικά , μερικά παγκάκια τυχαία παρατημένα σε κάποιες γωνιές.Και παντού παιδία.Δίπλα σε κάθε δειλό μικρό κεφαλάκι, ένα αγέρωχο ψηλο, κρατημένα από το χέρι.Αργότερα την ίδια μέρα θα μάθαινε ότι αυτό λέγεται "προαύλιο" και είναι δίπλα σε αυτό που της είχαν πει από το καλοκαίρι, το "σχολείο".Με ανήσυχο και ανυπόμονο βλέμμα σκανάρει τον χώρο, μιά, δυό, τρεις, δέκα φορές, μέχρι που παίρνει μιά αποφασιστική ανάσα και ρωτά "Η δασκάλα πού είναι:"Της απάντησε απότομα και εύγλωττα ένας μονότονος διαπεραστικός ήχος..το κουδούνι.
Αργά το ίδιο μεσημέρι, το τρομαγμένο και αμήχανο βλέμμα έχει πια γίνει ενθουσιώδης ματιά.Η μέση πονάει μόνο λίγο γιατί η τσάντα γέμισε βιβλία...Γέμισε και ο νους με χρώματα..πράσινο-πορτοκαλί, της είπαν πως το λένε "θρανίο".

Ιούνιος 1996

Μιά άλλη μεγάλη σιδερένια πόρτα ανοίγει νωχελικά αυτή τη φορά.Το μικρό κορίτσι είναι πιά ενήλικη γυναίκα σχεδόν.Μόνο που πλέον δεν ανοίγει τα φύλλα της προς τα μέσα, αλλά προς τα έξω.Το τρίξιμο εξακολουθεί να υπάρχει , μόνο που τώρα δεν ακούγεται σαν βρυχηθμός θηρίου αλλά σαν κλάμα που πνίγεται από εγωισμό.Ήταν η ώρα που χρόνια ποθούσε σαν λευτεριά απ'τα κελιά.Ειρωνεία..τα κελιά την περίμεναν εκεί έξω όμως.Κρυφά βουρκωμένη γυρίζει το βλέμμα πίσω, μονολογώντας "Θα ξανάρθω".Δεν ήταν υπόσχεση, τουλάχιστον όχι σε κάποιον από τους "δεσμώτες".Δεν ήταν καν ευχή.Ήταν όπως αποδείχτηκε υποσυνείδητη επίγνωση του είναι της.

Σεπτέβριος 2001

Τρίτη σεδερένια πόρτα ανοίγει ξανά.Μόνο που μέσα δεν την περιμένει προαύλιο.Ένας στενόμακρος διάδρομος έχει πάρει τη θέση του.Το χέρι τρέμει ξανά, χωρίς την σιγουριά της μητρικής παλάμης.Διαπεραστικός ήχος ξανά.Είναι το κουδούνι.Μα γιατί τώρα ακούγετα σαν παλιό γραμμόφωνο?
Η τάξη μυρίζει μπογιά.Ψάχνει ανυπόμονα το πράσινο-πορτοκαλί.Μόνο που και αυτό άλλαξε ρούχα για να φορέσει το λευκό της αλλαγής.Μα ακόμα και έτσι δεν είναι πια δικό της.Σε εκείνη αναλογεί μια μουντή έδρα που κουτσαίνει.
Γυρίζει και κοιτά είκοσι εφηβικά βλέμματα.Χαμογελά.Τόσα ονόματα πώς θα τα θυμάται?
Ζητά να κατεβάσουν την ανάπηρη έδρα από τον ξύλινο θρόνο που της έδωσαν μην τάχα ομορφύνει."Περισσεύει ένα θρανίο:"

Σεπτέμβρης 2006

Τον ήχο αυτής της πόρτας τον ξέρει, τον θυμάται."Γύρισα τελικά"
Δεν είναι πιά ο "κύριος καθηγητής", είναι ο "συνάδελφος".Αλλά είναι το ίδιο πρόσωπο και ας έχει μερικές ρυτίδες παραπάνω...



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι η αγωνία αν θα μπούνε στις ανώτατες σχολές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι όλοι θέλουν να ξεφύγουν από Φυσικοχημείες,
ʼΑλγεβρες, Γραμματικές

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Τους μαθητές τους τρώει το στρες
τα καρδιοχτύπια οι συζητήσεις μες τις σχολικές αυλές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
μα σαν τελειώσει το σχολείο τελειώνουν της ζωής μας
κι οι στιγμές οι πιο καλές

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

KEEP WALKING....