MEMENTO

Batistuta - You Raise Me Up

GOOAAAAAAAAAAAAAAALLLLLLLL

TE QUIERO BATIGOAL

Μπορεί να μην υπήρξε η πρώτη μου ποδοσφαιρική αγάπη, όμως σίγουρα αποτελεί την πιό αυθεντική.Δυστυχώς δεν ευτύχησα να τον δω να αγωνίζεται με τα χρώματα της ομάδας της καρδιάς μου.Συμπλήρωσε ήδη 2 χρόνια μακριά από τα γήπεδα ως εν ενεργεία ποδοσφαιριστής.

Batigol μου λείπεις.




Όνομα- Gabriel omar Batistuta
Παρωνύμιο-Batigoal
Ημερομηνία Γέννησης - 1 Φεβρουαρίου 1969
Τόπος γέννησης - Avellaneda, Santa Fe, Argentina ( ωστόσο μεγάλωσε στη γειτονική Reconquista )
Θέση - forward
Ύψος-1.85

ΚΑΡΡΙΕΡΑ

1988-1989 Newell's Old Boys-Αργεντινή ( 4 goals )
1989-1990 River Plate -Αργεντινή (4 goals )
1990-1991 Boca Juniors - Αργεντινή ( 13 goals )
1991-2000 Fiorentina- Iταλία ( 167 goals )
2000-2003(Γενάρη ) - Roma- Ιταλία ( 30 goals )
2003 ( Γενάρη )- 2003 Ιnter - Ιταλία ( 2 goals )
2003-2005- El Arabi - Κατάρ



Συνεχείς τραυματισμοί , που είχαν ως αποτέλεσμα να μην αγωνίζεται )τον υποχρεώνουν να κρεμάσει τα παπούτσια του στις 14 Μάρτη του 2005 .Μετακομίζει στην Αυστραλία κ ξεκινά να ασχολείται με ακαδημίες κ προπονητική εποστρέφοντας αργοτερα στην Αργεντινή.
Έχει αγωνιστεί με την Εθνική Αργεντινής.


Είναι παντρεμένος από τον Δεκέμβρη του 1990 με την Irena που γνώρισε στην ηλικία των δεκαέξι μόλις και έχει τρεις γιους.


Αξίζει να σημειωθεί ότι αποτελούσε για χρόνια σημαία της Φιορεντίνα και λατρεύτηκε τόσο από τους οπαδούς που του έφτιαξαν και άγαλμα.Αγωνιζόμενος στη Φιορεντίνα πετυχαίνει το ασύλληπτο ρεκόρ να σκοράρει σε 11 συνεχείς αγώνες.Εκτός από την δεινή του ικανότητα στο σκοράρισμα, θα θυμάμαι πάντα τον χαρακτηριστικό τρόπο που πανηγύριζε τα γκολ του, συνήθως στο σημαιάκι του κόρνερ.

Έξις..δευτέρα φύσις

Σεπτέμβρης 1983

'Ενα παιδικό χεράκι τρέμει αμήχανα και φοβισμένα μέσα στα γεμάτα στοργή χέρια της υπερήφανης μαμάς.Η μεγάλη σιδερένια πόρτα ανοίγει ,αφήνοντας ένα χαρακτηριστικό τρίξιμο.Στα αυτιά της γεμάτης περιέργειας μικρής όμως το τρίξιμο μεταφράστηκε σαν βρυχηθμός πληγωμένου ζώου.Ήταν εμφανές ότι είχε χρόνια να λαδωθεί και ότι είχε ανοιγοκλείσει τόσες φορές που πλέον το έκανε βαριεστημένα και μηχανικά.Δεν ήταν κήπος αυτό που ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια της, δεν έμοιαζε καν με την αυλή στο σπίτι της γιαγιάς.Μερικά γερασμένα δέντρα τριγύρω, στρωμμένο χαλίκι σποραδικά , μερικά παγκάκια τυχαία παρατημένα σε κάποιες γωνιές.Και παντού παιδία.Δίπλα σε κάθε δειλό μικρό κεφαλάκι, ένα αγέρωχο ψηλο, κρατημένα από το χέρι.Αργότερα την ίδια μέρα θα μάθαινε ότι αυτό λέγεται "προαύλιο" και είναι δίπλα σε αυτό που της είχαν πει από το καλοκαίρι, το "σχολείο".Με ανήσυχο και ανυπόμονο βλέμμα σκανάρει τον χώρο, μιά, δυό, τρεις, δέκα φορές, μέχρι που παίρνει μιά αποφασιστική ανάσα και ρωτά "Η δασκάλα πού είναι:"Της απάντησε απότομα και εύγλωττα ένας μονότονος διαπεραστικός ήχος..το κουδούνι.
Αργά το ίδιο μεσημέρι, το τρομαγμένο και αμήχανο βλέμμα έχει πια γίνει ενθουσιώδης ματιά.Η μέση πονάει μόνο λίγο γιατί η τσάντα γέμισε βιβλία...Γέμισε και ο νους με χρώματα..πράσινο-πορτοκαλί, της είπαν πως το λένε "θρανίο".

Ιούνιος 1996

Μιά άλλη μεγάλη σιδερένια πόρτα ανοίγει νωχελικά αυτή τη φορά.Το μικρό κορίτσι είναι πιά ενήλικη γυναίκα σχεδόν.Μόνο που πλέον δεν ανοίγει τα φύλλα της προς τα μέσα, αλλά προς τα έξω.Το τρίξιμο εξακολουθεί να υπάρχει , μόνο που τώρα δεν ακούγεται σαν βρυχηθμός θηρίου αλλά σαν κλάμα που πνίγεται από εγωισμό.Ήταν η ώρα που χρόνια ποθούσε σαν λευτεριά απ'τα κελιά.Ειρωνεία..τα κελιά την περίμεναν εκεί έξω όμως.Κρυφά βουρκωμένη γυρίζει το βλέμμα πίσω, μονολογώντας "Θα ξανάρθω".Δεν ήταν υπόσχεση, τουλάχιστον όχι σε κάποιον από τους "δεσμώτες".Δεν ήταν καν ευχή.Ήταν όπως αποδείχτηκε υποσυνείδητη επίγνωση του είναι της.

Σεπτέβριος 2001

Τρίτη σεδερένια πόρτα ανοίγει ξανά.Μόνο που μέσα δεν την περιμένει προαύλιο.Ένας στενόμακρος διάδρομος έχει πάρει τη θέση του.Το χέρι τρέμει ξανά, χωρίς την σιγουριά της μητρικής παλάμης.Διαπεραστικός ήχος ξανά.Είναι το κουδούνι.Μα γιατί τώρα ακούγετα σαν παλιό γραμμόφωνο?
Η τάξη μυρίζει μπογιά.Ψάχνει ανυπόμονα το πράσινο-πορτοκαλί.Μόνο που και αυτό άλλαξε ρούχα για να φορέσει το λευκό της αλλαγής.Μα ακόμα και έτσι δεν είναι πια δικό της.Σε εκείνη αναλογεί μια μουντή έδρα που κουτσαίνει.
Γυρίζει και κοιτά είκοσι εφηβικά βλέμματα.Χαμογελά.Τόσα ονόματα πώς θα τα θυμάται?
Ζητά να κατεβάσουν την ανάπηρη έδρα από τον ξύλινο θρόνο που της έδωσαν μην τάχα ομορφύνει."Περισσεύει ένα θρανίο:"

Σεπτέμβρης 2006

Τον ήχο αυτής της πόρτας τον ξέρει, τον θυμάται."Γύρισα τελικά"
Δεν είναι πιά ο "κύριος καθηγητής", είναι ο "συνάδελφος".Αλλά είναι το ίδιο πρόσωπο και ας έχει μερικές ρυτίδες παραπάνω...



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι η αγωνία αν θα μπούνε στις ανώτατες σχολές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι όλοι θέλουν να ξεφύγουν από Φυσικοχημείες,
ʼΑλγεβρες, Γραμματικές

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Τους μαθητές τους τρώει το στρες
τα καρδιοχτύπια οι συζητήσεις μες τις σχολικές αυλές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
μα σαν τελειώσει το σχολείο τελειώνουν της ζωής μας
κι οι στιγμές οι πιο καλές

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

KEEP WALKING....

Somebody Put Something in My Drink

Διόλου απίθανο όσο το σκέφτομαι..Δεν το μετανοιώνω
Τόσο που αν τον βρω θα τον ευχαριστήσω

ONE

ΣΕ ΒΛΕΠΩ

Nα με κρυφοκοιτάς πίσω από το θολό απ' την ανάσα τζάμι...
Να πετάς ανάλαφρα σαν πεταλούδα που αυτοκτονικά ερωτεύεται το φως...
Μέσα στα δαχτυλίδια καπνού που θυσιάζονται στην απληστία τους να αγγίξουν το ταβάνι...
Να ξεπηδάς μέσα από την οθόνη του υπολογιστή γελώντας παιχνιδιάρικα...
Να χωράς στο σύννεφο που συνωστίζεται στο νου μου...
Να στάζεις ιδρώτα χορεύοντας στη νύχτα μου...

ΣΕ ΑΚΟΥΩ

Να σιγοτραγουδάς σαν ψίθυρος καλοκαιρινής βροχής...
Στον απόηχο ατέρμονων νυχτερινών καυγάδων...
Να με καλείς πεισματικά μεσ'τη βουή της πόλης...
Να με μαγεύεις σε ένα κύμα καθώς σκάει για να ξεψυχήσει...
Σε παλιά αγαπημένα τραγούδια πού όσες φορές και αν άκουσα ο ήχος τους φαντάζει νέος..
Να συνοδεύεις ευλαβικά την αναπνοή μου σε αρμονική συγχορδία...

ΣΕ ΓΕΥΟΜΑΙ

Πάνω σε στάλες ιδρώτα που γλυστρούν στο πρόσωπό μου...
Στο αλμυρό δάκρυ που κυλά περήφανα από τα μάτια ως τα χείλη μου...
Όπως τα τριαντάφυλλα του κήπου την πρωινή δροσοσταλίδα...
Λαίμαργα στο τελευταίο μου τσιγάρο...

ΣΕ ΜΥΡΙΖΩ

Να αναδύεσαι από την ποτισμένη γη που ξεδιψά με ανακούφιση...
Να αργοκαίγεσαι σα σπίρτο που ανάβει το τελευταίο μου τσιγάρο...
Στο θαλασσινό αλάτι πάνω στο ηλιοκαμμένο δέρμα...

ΣΕ ΑΓΓΙΖΩ

Τρυφερά, σαν πληγή που πονά...
Πάνω σε τσαλακωμένα από αγρύπνια σεντόνια...
Με χάδι στοργικό την ώρα που όλες οι άλλες αισθήσεις κοιμούνται...
Στο λακάκι που κάνω σαν χαμογελώ στη σκέψη σου...
Πάνω στο κορμί μου να κυλάς αργά κάτω απ' το μελάνι στο κρυφό μου ταττουάζ...

ΣΕ ΒΛΕΠΩ ....ΞΑΝΑ

Να μου χαμογελάς μεσ'τον καθρέφτη μου..


Είσαι ΕΓΩ...Είμαι ΕΣΥ